زینب آباد

لباس و پوشاک :

جوانان کت خود را از پارچه ابریشمی به نام عباسخانی و پارچه ی دیگر مرسوم به صمصام خانی می دوختند ، که دوخت بسیار ساده ای داشت با این معنی که یقه برگردان نبود مانند پیراهن های امروزی جلوباز و تکمه سرتاسری بکار می رفت . شلوار را بندی و بند شلوار را ار نخ پنبه می بافتند . پارچه از متقال کبود انتخاب می کردند . پیراهن آنها قرمز و از ابریشم بافته تهیه می شد . تکمه یقه در طرف راست گردن نزدیک دوش راست قرار داشت . به جای کلاه دستمال ابریشمی قرمز رنگ ریشه دار به سر و شال ابریشمی قرمز نیز به کمر می بستند ، که دنباله آن از پشت آویزان می گردید . این لباس مخصوص روز های اعیاد و جشن ها بود .

زن ها عموماً لباس ابریشمی به تن می کردند که خود می باغتند . پیراهن آنها کوتاه قرمز رنگ دارای دامنه ای از یراق ریشه دار و شلوار آنها که موسوم به تنبان بود ، اغلب از پارچه های قناویز ساخته می شد .که آن هم دامنه یراق دوزی و سجافی از تور داشت این لباس مخصوص زنان اعیان بود و زنان متعارفی از پارچه دیگری به نام تانه کبود که به ترکی آن را یاشول می گفتند استفاده می کردند .

زن ها دامنه ی لباسها را عموماًًً یراق دوزی می کردند ، برای یک شلوار زنانه ( تنبان ) 14 متر پارجه بکار می رفت . در مراسم اعیاد و جشن ها غالباً دو تنبان روی هم به پا می کردند و چارقد ابریشمی قرمز به طول هشت متر به سر می کردند و پیشانی بندی به طول سه متر به دور آن می می بستند .

گاهی از ریشه های آن انواع مهره های ریز آویزان بود . از روی پیراهن لباسی می پوشیدند به نام گلیجه از پارچه عباسخانی و یا صمصام خانی که دارای آستین بلند و دنباله آنها به شکل زبان از تک پنجه ها می گذشت و روی آن کت دیگری به نام بهاره معروف به بکلک می پوشیدند که دارای آستین های کوتاه و کمری تنگ داشت . دور یقه و دامنه آن تماماً یراق دوزی شده بود و یک چادر شب ابریشمی چهار تخته نیز به دور آن کمر می بستند . دختران حق بستن پیشانی بندی را نداشتند زیرا پیشانی بند مخصوص زن ها بود و دوشیزگان بجای آن کلاه کوچکی به سر می کردند که به کلته مشهور بود و روی آن سکه های نقره می دوختند بطوریکه  سطح خارجی کلته پر از پول نقره می شد ، عموماً چه دختر و چه زن جلو پیراهن خود را از بالا تا دامن پول نقره می دوختند . عروس ها علاوه بر این لباس ، چیزی به سر می گذاشتند به شکل عمامه از پارچه های سیاه ابریشمی که به مندیل مشهور و دور تا دور آن از سکه های نقره دوخته شده بود و آن را چنگه می نامیدند .

زینت آلات زنان عبارت بود از :

62

حلقه لبندی به نام یا خالق که از گردن آویزان کرده و تا دامن می رسید و از دو طرف آن سکه های نقره به ترتیب می دوختند ، گاهی وزن آنها از سه کیلوگرم تجاوز می نمود .